Με την επίκληση μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης στη χώρα για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, καταλύονται πολύχρονες ατομικές ελευθερίες πίσω από ένα επίχρισμα νομιμότητας. Με το εκβιαστικό δίλημμα ή αποδέχεστε τη δανειακή σύμβαση και τα μέτρα της τρόικας ή χρεοκοπούμε, η σωτηρία της χώρας ταυτίζεται με τη σωτηρία των τραπεζών και όχι του λαού της.
Τι είναι αυτό όμως που εμποδίζει το λαό να απαλλαγεί από το σάπιο αυτό σύστημα με τους κυβερνώντες του και ποια θα είναι η εναλλακτική λύση για την ανασυγκρότηση της κοινωνίας σε νέες υγιείς βάσεις; Είναι ερωτήματα που καθημερινά μας βασανίζουν. Κυρίαρχος είναι αυτός που αποφασίζει για την επιβολή κατάστασης έκτακτης ανάγκης και ξέρει να την διαχειρίζεται ή πρέπει να είναι ο ίδιος ο λαός που θα αποφασίζει μόνος του για τη ζωή του χωρίς να αποφασίζουν άλλοι αντί γι’ αυτόν; Πώς όμως, ο λαός θα γίνει κυρίαρχος δηλαδή θα εκφράσει και θα ασκήσει τη βούλησή του νομοθετώντας και κυβερνώντας;
Κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων ο κόσμος αγωνίζεται για την δουλειά του, για τις σπουδές του, για τις συνθήκες ζωής του, για να μην αποφασίζουν άλλοι στη θέση του: οι Δημοκρατικές Συνελεύσεις (ΔΣ) κάθε είδους –στα τοπικά κινήματα, στα πανεπιστήμια, στο κίνημα των πλατειών τους τελευταίους μήνες κ.λπ.- είναι ένας χώρος όπου μπορούμε να συνάψουμε ανθρώπινες σχέσεις, να ανακτήσουμε μια εξουσία που μας είχαν στερήσει και ν’ ανακαλύψουμε την αληθινή δημοκρατία. Οι σχέσεις ισότητας που αναπτύσσονται μέσα στις συνελεύσεις και οι επιλογές ενώπιον των οποίων βρισκόμαστε, συμμετέχοντας σε αυτές, έρχονται σε ρήξη με την καθημερινότητα και την εκλογικού τύπου πολιτική. Οι ΔΣ είναι από τα σπάνια εκείνα μέρη όπου μπορούμε να εξοικειωθούμε με τον δημόσιο λόγο, με τη δημόσιασυζήτηση και τη συλλογική λήψη αποφάσεων. Η συμμετοχή μας σε μια ΔΣ ενδέχεται να έχει διάφορα αποτελέσματα: μπορεί μας να οδηγήσει σε μια σταθερή πολιτική αφύπνιση, στην πολιτική μας στρατολόγηση ή ακόμα και σε μια πραγματική απέχθεια για τις συλλογικούς αγώνες, αναλόγως του τι θα συναντήσουμε σε αυτήν.
Σκοπός αυτής της εισαγωγής είναι να δείξει τις βασικές αρχές που μπορούν να διέπουν μια αντισυστημική συλλογικότητα, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται στην συντριπτική τους πλειοψηφία με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας.
Το πρώτο σημείο που πρέπει να γίνει εδώ απόλυτα σαφές είναι πως δεν μπορεί να υπάρξει οργάνωση που να είναι απολύτως αμεσοδημοκρατική.
Εφόσον υπάρχει αντικειμενική ανάγκη να επιλέγονται κάποιοι εκπρόσωποι που να συντονίζουν τη δράση των τοπικών οργανώσεων, όποιες και αν είναι οι ασφαλιστικές δικλείδες που προσπαθούν να μηδενίσουν τη δυνατότητά τους να αποκτήσουν αποφασιστικές αρμοδιότητες (άμεση ανακλητότητα, επιλογή με κλήρωση και με κυκλική εναλλαγή, σύντομη θητεία κτλ) και πάλι θα υπάρχει μια έκπτωση από την πλήρη άμεση δημοκρατία.
Αυτό που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα ως πολίτες της δεν είναι μια προσωρινή κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ζούμε την επιτάχυνση της κατάλυσης των τελευταίων δημοκρατικών κατακτήσεων και της κατ’ επίφαση δημοκρατίας. Καταργούνται ακόμη και τα βασικά δικαιώματα που παρείχε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Πηγαίνουμε από την ολίγη δημοκρατία στην εταιρειοκρατία και την παγκόσμια οικονομική και πολιτική τυραννία. Η εφαρμογή της παγκόσμιας οικονομικής ολιγαρχίας ξεκινά από την Ελλάδα. Από την επιτυχία ή αποτυχία του πειράματος στη χώρα μας θα εξαρτηθεί η επέκτασή του και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.
Εκτιμούμε ότι το σύστημα δεν είναι άτρωτο, δεν είναι πανίσχυρο. Το τρωτό του σημείο είναι η αντίσταση του λαού. Στην πραγματικότητα ο λαός δεν είναι με την πλάτη στον τοίχο, αλλά είναι αυτός που με τον πολύμορφο, επίμονο, αυθόρμητο και ενωτικό του αγώνα όλους αυτούς τους μήνες, έχει καθορίσει τις εξελίξεις και έχει οξύνει τα αδιέξοδα της πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας. Ο λαός έχει επιλέξει τη σύγκρουση δημιουργώντας τους δικούς του μηχανισμούς αλληλεγγύης.
Απάντηση στις ολοκληρωτικού τύπου εξελίξεις στο πολιτικό σύστημα και την προσπάθεια χειραγώγησης του λαού μέσω δημοψηφισμάτων ή εκλογών, είναι η αυτοοργάνωση της κοινωνίας μέσα από αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις. Απάντηση στους εκβιασμούς του χρέους, της παραμονής στο ευρώ ή της επιστροφής στη δραχμή, είναι η άμεση δημιουργία αντιδομών κοινωνικής αλληλεγγύης και συνεργατικής οικονομίας.
Adobe Flash Player not installed or older than 9.0.115!
Συνέντευξη του Τάκη Φωτόπουλου για την ελληνική κρίση στην εκπομπή "Προσωπικά Δεδομένα" του Κώστα Μαρδά, που προβλήθηκε στο Blue Sky στις 30 Μαΐου 2010. Στη συνέντευξη αυτή συζητάται η πρόταση της Περιεκτικής Δημοκρατίας για έξοδο από την τρέχουσα επιδεινούμενη δημοσιονομική κρίση με ακύρωση των ληστρικών μέτρων και έγκριση νέων μέτρων που θα έκαναν δυνατή εκτός από την έξοδο απ' την κρίση, και τη θεμελίωση των προϋποθέσεων για οικονομική αυτοδυναμία και τοπική ανάπτυξη, στο δρόμο για μια Περιεκτική Δημοκρατία. Κοινότητα του TVXS
Κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων ο κόσμος αγωνίζεται για την δουλειά του, για τις σπουδές του, για τις συνθήκες ζωής του, για να μην αποφασίζουν άλλοι στη θέση του: οι Δημοκρατικές Συνελεύσεις (ΔΣ) κάθε είδους –στα τοπικά κινήματα, στα πανεπιστήμια, στο κίνημα των πλατειών τους τελευταίους μήνες κ.λπ.- είναι ένας χώρος όπου μπορούμε να συνάψουμε ανθρώπινες σχέσεις, να ανακτήσουμε μια εξουσία που μας είχαν στερήσει και ν’ ανακαλύψουμε την αληθινή δημοκρατία. Οι σχέσεις ισότητας που αναπτύσσονται μέσα στις συνελεύσεις και οι επιλογές ενώπιον των οποίων βρισκόμαστε, συμμετέχοντας σε αυτές, έρχονται σε ρήξη με την καθημερινότητα και την εκλογικού τύπου πολιτική. Οι ΔΣ είναι από τα σπάνια εκείνα μέρη όπου μπορούμε να εξοικειωθούμε με τον δημόσιο λόγο, με τη δημόσια συζήτηση και τη συλλογική λήψη αποφάσεων. Η συμμετοχή μας σε μια ΔΣ ενδέχεται να έχει διάφορα αποτελέσματα: μπορεί μας να οδηγήσει σε μια σταθερή πολιτική αφύπνιση, στην πολιτική μας στρατολόγηση ή ακόμα και σε μια πραγματική απέχθεια για τις συλλογικούς αγώνες, αναλόγως του τι θα συναντήσουμε σε αυτήν.
Σκοπός αυτής της εισαγωγής είναι να δείξει τις βασικές αρχές που μπορούν να διέπουν μια αντισυστημική συλλογικότητα, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται στην συντριπτική τους πλειοψηφία με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας.
Αυτό που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα ως πολίτες της δεν είναι μια προσωρινή κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ζούμε την επιτάχυνση της κατάλυσης των τελευταίων δημοκρατικών κατακτήσεων και της κατ’ επίφαση δημοκρατίας. Καταργούνται ακόμη και τα βασικά δικαιώματα που παρείχε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Πηγαίνουμε από την ολίγη δημοκρατία στην εταιρειοκρατία και την παγκόσμια οικονομική και πολιτική τυραννία. Η εφαρμογή της παγκόσμιας οικονομικής ολιγαρχίας ξεκινά από την Ελλάδα. Από την επιτυχία ή αποτυχία του πειράματος στη χώρα μας θα εξαρτηθεί η επέκτασή του και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.
