Βαθιά ριζωμένη στον Αριστοτελισμό, η περιβαντολλογική σκέψη αναπτύχθηκε περισσότερο στα όρια φιλοσοφικών απόψεων και κοσμοθεωριών παρά πολιτικών ιδεολογιών. Αναπτύχθηκε στα όρια ολιστικών, συστημικών θεωρήσεων το κόσμου και των επακόλουθων ''αντι-κλασσικών'' και ''αντι-ιδεολογικών'' παραδοχών τους
Είμαστε αγανακτισμένοι και οργισμένοι με την καταστροφική πυρκαγιά στην Πρέβελη, στο νότιο Ρέθυμνο Κρήτης.
Δεν είναι καθόλου τυχαία η καταστολή και η μαζική εκδίωξη των ελεύθερων κατασκηνωτών λίγες ημέρες πριν μπουν οι φωτιές, καθώς και ο μιντιακός εκφοβισμός που ακολούθησε για να μην πλησιάσει κανείς την περιοχή τις επόμενες ημέρες.
Μας θυμίζει έντονα την καταστροφή του Καϊάφα πριν 3 χρόνια, όπου μόλις εκδιώχθηκαν οι ελεύθεροι κατασκηνωτές μπήκαν οι καταστροφικές πυρκαγιές για να δημιουργήσει οικόπεδα με θέα ο νυν υπόδικος, πρώην Δήμαρχος της Ζαχάρως και το κατασκευαστικό λόμπι να καταλήξει εκεί την Ιονία οδό, έργο που σταμάτησε πρόσφατα το συμβούλιο της Επικρατείας. Οι ελεύθεροι κατασκηνωτές και στις δύο περιπτώσεις θα λειτουργούσαν ως ανάχωμα και πρώτη γραμμή για την αντιμετώπιση της πυρκαγιάς, και αλλά και μόνο η παρουσία τους λειτουργούσε ως αποτρεπτικός παράγοντας για τους επίδοξους καταπατητές, που βρήκαν στους ελεύθερους κατασκηνωτές, με την βοήθεια των ΜΜΕ, τους απαραίτητους αποδιοπομπαίους τράγους.
Δεν είναι επίσης καθόλου τυχαίο, αν όχι ύποπτο, που ο νεοφιλελεύθερος περιβαλλοντισμός του ΣΚΑΪ (που θεωρεί ότι ο μόνος τρόπος για να προστατευτεί το περιβάλλον- τοπίο είναι να ιδιωτικοποιηθεί κάθε πιθαμή δημόσιας γης και να πρασινίσουν οι επιχειρήσεις και η βιομηχανία) προσπαθεί να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από τα αληθινά αίτια της πυρκαγιάς, με το να προσπαθεί να τη συνδέσει με τα σκουπίδια των ελευθερο-κατασκηνωτών. Μπορεί να βρέθηκαν κάποια απορρίμματα στην περιοχή από όπου εκδιώχθηκαν οι κατασκηνωτές αλλά σίγουρα δεν ξεκίνησαν αυτά την πυρκαγιά, ούτε είναι αυτά που ευθύνονται για την ολοκληρωτική καταστροφή του δάσους.
Κανείς δεν μιλάει για τις αληθινές ευθύνες των ανεύθυνων “υπευθύνων” (αυτοδιοίκηση, Περιφέρεια, δασική υπηρεσία, πυροσβεστική) που ενώ έχυναν κροκοδείλια δάκρυα στα κανάλια, δεν κατάφεραν λόγω ανικανότητας να περιορίσουν την φωτιά πριν μπει στο φαράγγι και καταστρέψει το μοναδικό αυτό βιότοπο. Κανείς δεν λέει ότι στις περιοχές από τις οποίες ξεκίνησαν οι 3 εστίες φωτιάς έχουν ξαναμπεί πυρκαγιές στο παρελθόν καθώς προορίζονται για μαζική τουριστική “αξιοποίηση”, ενώ κουμάντο κάνουν κτηνοτρόφοι από μακρινές περιοχές και όχι από τα γύρω χωριά. Κανείς δεν ψάχνει τις διασυνδέσεις της τοπικής αυτοδιοίκησης (που έστειλε την καταστολή στους κατασκηνωτές 10 ημέρες πριν τις πυρκαγιές) με τα οργανωμένα τουριστικά συμφέροντα τις περιοχής και άλλους επενδυτές που έχουν ήδη αγοράσει τις καμένες εκτάσεις. Κανείς δεν μιλάει για τους χιλιάδες καθημερινούς επισκέπτες που έρχονται ανεξέλεγκτα με τα καραβάκια στην Πρέβελη και τα χιλιάδες απορρίμματα που μεταφέρουν μαζί τους, και που δεν έχουν καν κάδους για να τα ρίξουν, αφού υποτίθεται ότι τα μαζεύουν οι παράνομες καντίνες- ταβέρνες με τις ευλογίες της αυτοδιοίκησης. Κανείς δεν μιλάει για τα δύο διαχειριστικά σχέδια (γενικό και επισκεπτών) που δεν εφαρμόζονται, καθώς και την Ειδική Περιβαλλοντική Μελέτη και τον Φορέα Διαχείρισης που δεν έγιναν ποτέ. Κανείς δεν μιλάει για τα ξενικά Πεύκα που φυτεύτηκαν μετά από αναδάσωση και συνέβαλαν αποτελεσματικά στην εξάπλωση τβης φωτιάς ούτε για το τεράστιο πρόβλημα της ανεξέλεκτης (υπερ)βόσκησης. Ας ρίξουμε το φταίξιμο στους ελευθεροκατακηνωτές λοιπόν.
Ε όχι! Φτάνει πια με την κονόμα κερδοσκόποι καταπατητές, μας εξοργίσατε για τα καλά. Ξέρουμε πολύ καλά ποιοι βάλανε τις φωτιές στην Πρέβελη και αλλού. Είναι αυτοί που θέλουν να οικοπεδοποιήσουν, να ξεπουλήσουν και να τσιμεντώσουν κάθε πιθαμή ελεύθερης δημόσιας γης. Αλλά θα μας βρουν μπροστά τους, όσους αγωνιζόμαστε για την ελευθερία του ανθρώπου και της φύσης και ιδίως όσους κάνουμε ελεύθερη και υπεύθυνη κατασκήνωση. Είναι πλέον στο χέρι μας μέσα από την αυτοδιαχείριση και την συλλογικοποίηση του αγώνα μας να προστατεύσουμε τη φύση με τα γυμνά κορμιά μας.
Με αφορμή τα τελευταία κρούσματα καταστολής της ελεύθερης κατασκήνωση σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, καλούμε όσους είχαν νομικά τραβήγματα λόγω της ελεύθερης κατασκήνωσης να επικοινωνήσουν μαζί μας.
Μια ομάδα νομικής στήριξης έχει στηθεί και θα επιδιώξουμε μαζικές προσφυγές και άλλες νομικές κινήσεις.
Καλούμε όσους ενδιαφέρονται να στηρίξουν το δικαίωμα στην ελεύθερη κατασκήνωση να επιδιώξουν μαζικές συλλήψεις, να αρνηθούν την αποπληρωμή του προστίμου και να δώσουν αριθμό ΑΦΜ στις Αρχές, αλλά και να επιδιώξουν να πάει η υπόθεσή τους στο Εφετείο.
για να οργανώσουμε την αντίδρασή μας μαζικά και για να σας φέρουμε σε επαφή με τη νομική ομάδα στήριξης.
Θυμίζουμε ότι:
Το έργο της καταστολής γίνεται πολύ δύσκολο όταν όλοι/ όλες σέβονται κάποιες βασικές αρχές αυτοδιαχείρισης (δημιουργία κοινόχρηστων κομποστ τουαλετών, περισυλλογή- διαχωρισμός- συγκέντρωση σκουπιδιών [κυρίως χρησιμοποιημένων χαρτιών τουαλέτας, πλαστικών και γόπες τσιγάρων], δημιουργία κάδων απορριμμάτων, αποφυγή στησίματος σκηνής σε περιπατητικά μονοπάτια και για να “καβατζωθεί” ο χώρος για μελλοντική χρήση, κλπ) καθώς και συνύπαρξης (συλλογικοποίηση, εβδομαδιαίες συνελεύσεις, σεβασμός συγκατασκηνωτών, διαβούλευση πάνω σε αρχές αυτοδιαχείρισης κάθε περιοχής, κλπ)
Το πλημμέλημα είναι αυτόφωρο, δηλαδή σημαίνει σύλληψη κατευθείαν (την οποία βέβαια μπορείτε να αποτρέψετε συλλογικά και μαζικά). Μόνη νόμιμη αντίσταση που μπορείτε να κάνετε είναι να μην βγείτε από τη σκηνή. Η σκηνή θεωρείται κατοικία, καλύπτεται από άσυλο (άρθρο 9 παρ. 1 εδ. Α του Συντάγματος) και η είσοδος αστυνομικού οργάνου επιτρέπεται μόνο με ένταλμα.
Η απαγόρευση χρήσης των κοινόχρηστων χώρων, μέσω κατασκήνωσης εκεί, προσβάλλει το δικαίωμα της προσωπικότητας, το οποίο κατοχυρώνεται και συνταγματικά (άρθρο 5 του Συντάγματος και άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα). Η προσωπικότητα συνίσταται σε ένα σύνολο αξιών αναπόσπαστα δεμένων με κάθε πρόσωπο, ως ον έχον σωματική, ψυχική, πνευματική και κοινωνική ατομικότητα. Στα απόλυτα προστατευόμενα αγαθά που απαρτίζουν την προσωπικότητα είναι η σωματική και πνευματική υγεία όπως και η ελευθερία. Το ελεύθερο camping συνδέεται άμεσα με τα εν λόγω δικαιώματα, αφού οι κάθε είδους διακοπές αποτελούν τρόπο εξασφάλισης σωματικής και ψυχικής ελευθερίας. Στο αυτόφωρο διεκδικείστε την αθωότητά σας στη βάση της αντισυνταγματικότητας του νόμου (προσβολή άρθρων 5, 9 και 24 του Συντάγματος).
Σύμφωνα με το Αριθ. 148/2004 Βούλευμα του Πλημμελειοδικείου Λευκάδας αν δεν υπάρχει ξεκάθαρη σήμανση ότι απαγορεύεται η κατασκήνωση ή ότι απαιτείται άδεια από τον ΕΟΤ για να κατασκηνώσει κανείς στην περιοχή, τότε δεν μπορεί να κριθεί κανείς ένοχος.
Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους συλληφθέντες και στο διήμερο ενάντια στην καταστολή της ελεύθερης κατασκήνωσης (20-22 Αυγούστου) στη Πρέβελη.
Καλούμε όλες/ όλους να αναλάβετε αντίστοιχες πρωτοβουλίες σε όλη την Ελλάδα και να συντονιστείτε με το Κίνημα για την Ελεύθερη και Υπεύθυνη Κατασκήνωση http://freecampgr.blogspot.com/(στο μπλογκ υπάρχει και ένας σύντομος νομικός οδηγός)
Εδώ ένα γενικό πλαίσιο αρχών ελεύθερης και υπεύθυνης κατασκήνωσης
Η ελεύθερη κατασκήνωση είναι πηγή εισοδήματος και όχι απειλή για τις τοπικές κοινωνίες και τα τοπικά οικονομικά συμφέροντα, ούτε καν για όσους ασχολούνται με τον οργανωμένο τουρισμό.
Υπάρχει μια στρεβλή αλλά ευρέως διαδεδομένη αντίληψη σε διάφορες περιοχές που φιλοξενούν παραλίες ελεύθερης κατασκήνωσης, ότι αν διώξουν αυτό το είδος τουρισμού θα έρθουν άλλοι τουρίστες πιο “ποιοτικοί”, με πολλά λεφτά να ξοδέψουν προς όλες τις κατευθύνσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερες διώξεις της ελεύθερης κατασκήνωσης γίνονται σε περιοχές που φιλοξενούν οργανωμένα κάμπινγκ και ενοικιαζόμενα δωμάτια.
Η εμπειρία έχει δείξει ότι από όπου έφυγαν οι ελεύθεροι κατασκηνωτές, οι παραλίες είτε ερήμωσαν, είτε τις εκμεταλλεύτηκαν επιτήδειοι καταπατητές και οργανωμένα τουριστικά συμφέροντα, επιβάλλοντας τη “μονοκαλλιέργεια” ενός τουριστικού μοντέλου με ημερομηνία λήξης. Όπως ένα οικοσύστημα γίνεται έρημος όσο μειώνεται η ποικιλία των ειδών του, έτσι και ένας τόπος ερημώνει αν στηρίζεται σε περιορισμένη ποικιλία “τουριστικού προϊόντος” και παραγωγικών δραστηριοτήτων. Όπως η πλούσια ποικιλία ειδών σε ένα οικοσύστημα, έτσι και το “διαφοροποιημένο τουριστικό προϊόν” καθώς και η ποικιλία παραγωγικών δραστηριοτήτων ενός τόπου, θα συμβάλλουν στο να είναι βιώσιμος, να καλύψει δηλαδή τις ανάγκες του χωρίς να κλέψει αυτό το δικαίωμα από τις επόμενες γενιές, και το σημαντικότερο χωρίς να τις διώξει μακριά του.
